รู้มานาน เห็นมานาน
ว่าใจเธอกลายเป็นอื่นไปแล้ว
แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้...ไม่เห็น
ก็แค่หวัง...เล็ก-เล็ก
ในใจ...ลึก-ลึก
ว่าสักวันใจเธอจะกลับมาหากัน
กลับมาหาฉัน
เป็นของฉัน...อย่างที่เคย

เพิ่งรู้...เพิ่งซึ้ง
ว่าที่หวังน่ะ...
มันเป็นไปไม่ได้
ไม่มีทางเป็นไปได้แม้สักนิด
และการที่ฉันออกแรงยื้อเธอไว้มากมาย
เพื่อยึดเธอไว้...ให้เป็นของตน
ให้เป็นไม้หลักเพื่อพิ่งพิง
กลับกลายเป็นว่า...
เป็นการดึงไม้หลักนั้นออกจากดินมั่นคง
แล้วปักลง...ในโคลนเลน

ยิ่งยื้อยิ่งยึด
ความสัมพันธ์ก็ยิ่งเลวร้าย
รอยแตกเล็ก-เล็ก
นำไปสู่รอยร้าวและรอยแตกที่ใหญ่ขึ้น
ความสัมพันธ์คนเราช่างเปราะบาง
และตอนนี้ความสัมพันธ์ของเรากำลังจะแตกไป

การอยากเป็นเจ้าของในสิ่งซึ่งไม่ใช่ของตน
นำมาแต่ความเจ็บช้ำ
ออกแรงดึง...มันยิ่งไกล
แต่พอปล่อยเมื่อไหร่...
แรงผลักก็ทำเราล้มลง

ตอนนี้เธอเห็นรึยัง...ฉันล้มแล้ว
ล้ม...แล้วลุกไม่ขึ้น
ฉันรู้ว่าเธอลังเลที่จะเข้ามาช่วย
ก็ดีแล้ว...ไม่ต้องมาช่วยฉันหรอก
การที่เธอไปให้ไกลซะเลยอาจจะดีกว่า
ปล่อยฉันนั่งจมอยู่ตรงนี้เถอะ
ให้ฉันได้เรียนรู้และเข้าใจ...
กับอดีตและหัวใจที่แตกสลาย
...ซึ่งกองอยู่ตรงปลายเท้าของฉันเอง